TRADITIES
Ik ben gek op tradities. Oliebollen tijdens de Biestemerk, carbidschieten rondom de jaarwisseling, een tompouce van Ekkelenkamp op Koningsdag en versierde straten tijdens het Euifeest. Ze verbinden, want alles is tegenwoordig wel of niet verbindend, de samenleving. Mooi behouden dus.
Eén traditie heb ik nooit begrepen: de uitlaten van een brommer slopen en dan keihard door de straten van Genemuiden, Hasselt en Zwartsluis rijden. Misschien komt het omdat ik een uitslaper ben en ik mij al sinds mijn jeugd erger aan dat oorverdovende lawaai in de vroege ochtend.
Ik ben dus ook nog nooit mijn bed uitgekomen voor deze traditie. Volgens vrienden en bekenden barst het in die nachtelijke uren van de saamhorigheid. Het zal allemaal best, maar persoonlijk heb ik een ander beeld bij saamhorigheid dan in een koude nacht kijken naar lawaaierige brommers die langs schieten.
Dan heb ik veel meer met die allegorische optochten die een paar uur later door de straten van Genemuiden en Zwartsluis trekken. Dit jaar besloot ik de editie in Zwartsluis eens te gaan bekijken. Al een half uur voor het vertrek van de stoet zag ik mensen langs de kant van de straat staan.
Ze werden best beloond in de Sluus. Goed, het aantal deelnemers houdt misschien niet over, maar die deelnemers hadden wel serieus hun best gedaan. Er kwam van alles langs. Van een soort travestietenshow tot een protest tegen de sluiting van de Grote Kolksluis, van een pleidooi voor het behoud van zwembad de Kragge tot een vermakelijke reclameactie van de lokale versspecialisten. Dik kans dat ik het verkregen bonnetje deze week inlever bij één van de sympathieke middenstanders.
Het behoud van dit soort ondernemers is me veel meer waard dan het behoud van een malle traditie zonder uitlaten.
GENASZ