Voor Petrit is de horeca een soort van roeping
HASSELT – Petrit Sterenberg nam onlangs na twintig jaar afscheid van Brandweer Hasselt, maar het ‘heilige vuur’ voor zijn horecazaak Onder de Luifel heeft hij nog lang niet gedoofd. Sterenberg is ondertussen 26 jaar eigenaar van de combinatie café en snackbar. Een gesprek aan één van de tafeltjes in zijn zaak die steeds meer tot de zeldzaamheden in de horeca behoort.
Als Sterenberg naar buiten kijkt, ziet hij op een donderdagmiddag de nodige toeristen zitten op zijn terras langs het Zwarte Water. Misschien zijn het wel mensen die langs Hanzesteden reizen, gist hij. “We merken in ieder geval dat door dat Hanzestad-verhaal steeds meer toeristen naar Hasselt komen. Dat de gemeente zich inzet voor die geschiedenis werkt echt wel.”
Al heeft Hasselt altijd wel toeristen en recreanten gelokt, weet Sterenberg. Maar hij ziet wel een duidelijk verschil. “Als je vroeger een dagje op pad ging, nam je zelf je boterhammen mee. Dat gebeurt nauwelijks meer. Mensen gaan lekker lunchen of gezellig op een terras zitten. Dat is echt anders dan pakweg veertig jaar geleden.”
Hij noemt dat getal niet voor niets. Zo ver voert de geschiedenis van Onder de Luifel al terug. In de crisis van de jaren tachtig namen zijn moeder en ‘mevrouw Veldman’ de horecazaak over. “Ze runden samen de kantine van de motorclub waar de zonen van Veldman lid van waren. De betonfabriek van de familie Veldman had in de jaren tachtig moeilijk. Toen vonden mevrouw Veldman en mijn moeder dat ze hun mannen moesten helpen. Ze bleven doen wat ze altijd al deden, maar nu in hun eigen zaak.”
Onder de Luifel bestaat ondertussen meer dan veertig jaar, maar de historie van het oudste deel van het pand gaat al veel verder terug. Verrassend genoeg is over die geschiedenis meer weinig bekend. “Zelfs de Historische Vereniging weet weinig over deze locatie. Ik heb Paul Rademakers er ook wel eens naar gevraagd. Ook die moest het antwoord schuldig blijven, maar na een rondleiding kwam hij wel met een aannemelijk verhaal. Vermoedelijk is dit ooit een oude stadsboerderij geweest.”
Ondanks de nodige verbouwingen hangt de familiare sfeer van toen nog steeds in Onder de Luifel. Dat gaat wat Sterenberg betreft niet veranderen. “’Prachtig dat het nog bestaat…’, hoor ik regelmatig van toeristen. Bruine cafés zijn steeds zeldzamer. Maar ik vind dat deze sfeer bij onze identiteit hoort en dat wil ik niet veranderen. En de combinatie met de snackbar, waar veel horecamensen een beetje op neerkijken, vind ik perfect.” En dan staan er in Onder de Luifel ook nog steeds biljarttafels. Ook die sterven uit in de horecawereld. “Al in de tijd van de familie Veldman was sport belangrijk. Hun zonen crosten op hoog niveau. Zelf deed ik aan biljart. We groeiden uit tot een onderkomen van de biljartvereniging. Die heeft nog steeds twintig leden. En ondertussen wordt hier ook al jarenlang competitie gespeeld door de darters. Wat mij betreft horen dit soort activiteiten ook bij onze identiteit.”
Iedereen moet bij Onder de Luifel binnen kunnen lopen, vindt Sterenberg. “Daar spelen we ook op in: zakenmensen kunnen hier een lekkere kippenlever of zalm eten, terwijl anderen misschien liever een frikandel XXL bestellen. Maar waarvoor ze ook kiezen, ze krijgen bij ons altijd kwaliteit en we serveren het altijd op een vriendelijke manier.”
Hij haalt een interview aan dat De Stadskoerier onlangs met zijn Sluziger collega Thijs Postma had. “Die zei dat een horecazaak de huiskamer van de samenleving is. Dat vond ik mooi gezegd. Ook wij hebben regelmatig klanten die even een verhaal kwijt moeten. Soms omdat ze een klein netwerk hebben. Pas hadden we een huilende meneer op het terras. Dan ga ik niet verder met de inkoop of de facturatie, maar dan ga ik naast die man zitten om zijn verhaal aan te horen. Ook dat is de horeca. Dit vak is in zekere zin ook een roeping.”
Wat dat betreft zijn er misschien wel overeenkomsten met het vak van brandweerman. Sterenberg nam onlangs na twintig jaar afscheid van het lokale korps. “Eigenlijk ben ik daar per toeval in verzeild geraakt. Nadat ik Onder de Luifel had overgenomen, liep ik mezelf een beetje voorbij. Ik was dag en nacht met de zaak of met het biljarten bezig. Op aanraden van de dokter verlegde ik de koers een beetje: ik stopte met biljarten en ging iets totaal anders doen: vrijwilliger worden bij de brandweer.”
Niet veel later kwam er nog iets totaal anders bij. Onder de Luifel is al twintig jaar lang het onderkomen van de jaarlijkse radiomarathon. Dat idee ontstond ook in de zaak. “We keken hier met z’n allen naar Serious Request. ‘Dat kunnen wij hier ook…’, zei ik. We voeren sindsdien elk jaar actie voor projecten in Nederland die zich inzetten voor kinderen. Ondertussen hebben we meer dan vier ton ingezameld…”
Sterenberg is ook al dertien jaar betrokken bij de Heuireca. Dat samenwerkingsverband van Hasselter horecaondernemers organiseert de activiteiten in de tent rond Euifeest. Ook dit jaar komen er weer grote namen naar Hasselt. Jannes, Oxygene, Lucas en Gea, Frans Duijts en de 3J’s staan in de feesttent.
Ze zorgen ongetwijfeld weer voor een mooi feest in Hasselt. Het is de stad waar Sterenberg zich nog altijd thuis voelt. Nog één keer valt het woord identiteit. “Een vorige burgemeester zei een keer dat Hasselt niet in een openlucht museum moet veranderen. ‘Waarom eigenlijk niet?’, dacht ik toen. Als je hier rondloopt, heb je toch soms het gevoel dat je in een openlucht museum bent? We hebben gewoon een hartstikke mooie stad waar het fijn wonen en werken is. Dat mogen wat mij betreft veel mensen zien. Je moet alleen zorgen dat je je eigen identiteit behoudt. En dat is volgens mij altijd gelukt.”