In Memoriam: Gerard Meijeringh (54)

Een gepassioneerde journalist met een groot netwerk. Altijd op zoek naar het laatste nieuws. Maar nooit met een hang naar sensatie, of drang om te scoren zonder de feiten te kennen en een goede hoor en wederhoor.

Gerard Meijeringh nam zijn werk als redacteur uiterst serieus. Bovenal  zal onze collega Gerard, die vorige week donderdag geheel onverwacht overleed in de leeftijd van slechts 54 jaar, worden gemist als mens.

Voor het bedrijf en zijn collega’s kende zijn loyaliteit haast geen grenzen. Ja hij kon koppig zijn en was soms niet de makkelijkste. Bovenal was Gerard echter collegiaal. Je kon ontzettend met hem lachen en hij had een groot rechtvaardigheidsgevoel. Gerard was de laatste die je zou laten vallen en in plaats daarvan iemand die je altijd rugdekking gaf.

Om maar een uitspraak te ontlenen aan de sportwereld, de grote passie van Gerard. Want hoewel hij alweer geruime tijd eindredacteur was van De Swollenaer kennen velen hem nog als sportjournalist van de zusterbladen De Brug en De Stadskoerier, een functie die hij sinds het jaar 2000 met verve vervulde. Langs de zijlijn en gewapend met een blocnote maakte Gerard aantekeningen die alleen door hemzelf waren te ontcijferen.

Nieuws haalde hij ook op na afloop van wedstrijden en in de kantines en bestuurskamers van de vele verenigingen die Kampen en Zwartewaterland rijk zijn. In een andere functie en een andere plaats, zijn woonstad Zwolle, ging Gerard met dezelfde toewijding aan de slag. In korte tijd had hij zijn netwerk uitgebreid wat illustratief was voor zijn werkwijze.

Nieuwtjes werden hem ook gegund omdat Gerard investeerde in zijn netwerk. Met oprechte interesse. Mensen wisten wat ze aan hem hadden en dat wederzijdse vertrouwen werd beloond. Zijn morele kompas maakte ook dat collega’s graag bij Gerard advies vroegen bij lastigere journalistieke kwesties en bij de vraag iets wel of niet op een bepaalde manier te plaatsen. Zijn mening telde.

In een tijd dat thuiswerken de norm is, kwam Gerard nog altijd regelmatig naar de redactie om verhalen uit te werken. Desnoods tot in de late uurtjes na een sportweekend in Kampen of een goed verhaal in Zwolle. “Ik maak me er totaal niet druk om of het 1 of 2 uur ‘s nachts wordt. Laat is het toch al”, was een uitspraak van hem. “Tikken jongens”, was een andere. Meestal om aan te geven dat de tijd van ouwehoeren voorbij was en er een krant gemaakt moest worden.

En een van zijn meest befaamde: “Zo kan ik toch niet werken!”, meestal naar aanleiding van een chaotisch verlopen ochtend. Of erger nog, computerproblemen, wat wel zo ongeveer het laatste was waar Gerard zich mee bezig wilde houden.

Naast zijn werk als journalist daagde Gerard zichzelf ook sportief uit. Met waterpolo waar hij bedreven in was en eveneens met hardlopen. Zo deed Gerard mee aan de marathon van New York die hij met zijn grote postuur op karakter uitliep. Dat was dan weer aanleiding om daarover te schrijven. 

En toen er vanuit Brugmedia een clinic schaatsen in Thialf was mocht Gerard niet ontbreken. Fanatiek als altijd, maar vooral ook breed lachend en lol makend met zijn collega’s zoals te zien op deze foto.

Hard werken en daar plezier in hebben waren voor Gerard twee kanten van een schitterende medaille. Als collega’s gaan we dat enorm missen. Tegelijkertijd gaan onze gedachten vooral uit naar zijn vriendin Sandra en zoon Koen. We wensen hen heel veel sterkte!

Rust zacht lieve Gerard
Brugmedia

Gerard wordt vandaag (vrijdag) begraven.