Gods hoop in een colaflesje (Column door Cees van Beek)

Wij hebben een ziel waarbinnen ons ik-besef woont. En in dat ziele leven kennen wij emoties van vreugde, blijdschap, droefheid maar soms ook van wanhopigheid en uitzichtloosheid. Dat berooft ons van levensvreugde, het verlamt ons. Rustgevende medicijnen helpen vaak om het hoofd boven water te houden. Desondanks blijven wij diep eenzaam met onze wanhoop en denken vaak aan de dood (als oplossing).

En toch… is er grote hoop voor ons. Temidden van wanhopige omstandigheden is hoop een ‘life-line’’ van en naar God. Daarover las ik onlangs een indrukwekkend getuigenis. Over hoe diepe wanhopigheid en het plan om zichzelf te verdrinken, veranderde in levende hoop, nieuwe levenskracht en uitzicht naar God.

“In 1965, tijdens een familiereünie in Florida, maakte een grootmoeder iedereen om 1:00 uur ‘s nachts wakker. Zij gaf ze de opdracht om lege colaflesjes, kurken en papier te halen. “Ik heb een boodschap van God ontvangen”, zei ze. “Mensen moeten Zijn Woord horen”. Ze schreef Bijbelteksten op papiertjes terwijl de kleinkinderen die briefjes in de flesjes stopten en de kurk erop deden. 

Daarna gooiden zij met elkaar meer dan tweehonderd colaflesjes in de branding van Cocoa Beach in Florida. Door de jaren heen hebben mensen contact met haar opgenomen en haar bedankt voor de bemoedigende teksten. Zij hadden dan één van de- lege-maar-met-Gods-hoop-gevulde colaflesjes gevonden.

Die grootmoeder stierf in november 1974. De maand erna kwam de laatste brief binnen. Die luidde als volgt:
“Geachte mevrouw Gause,

Ik schrijf deze brief bij kaarslicht. We hebben geen stroom meer op de boerderij. Mijn man is in de herfst omgekomen toen de tractor kantelde. Hij liet elf jonge kinderen en mezelf achter. De bank heeft alles afgesloten. Er is nog één brood over. Er ligt sneeuw op de grond en over twee weken is het Kerstmis. Ik heb gebeden om vergeving voordat ik mezelf zou gaan verdrinken. De rivier is al weken dichtgevroren; dus het doodgaan zou niet lang duren. Toen ik het ijs brak, kwam er een colafles boven drijven. Ik opende het flesje en met tranen en bevende handen las ik over hoop. Prediker 9 vers 4: “Maar voor hem die zich aansluit bij alle levenden is er hoop, want een levende hond is beter dan een dode leeuw”. U verwees verder ook naar andere plaatsen in de Bijbel zoals Hebreeën 7 vers 19, 6 vers 18 en Johannes 3 vers 3. Ik kwam thuis en las mijn Bijbel. En nu dank ik God voor de boodschap. We gaan het weer redden. Hoewel wij nu weer in orde zijn, bid alstublieft voor ons. Moge God u en de uwen zegenen. Een boerderij in Ohio.”

Een van de colaflesjes, -gevuld met Gods hoop-, had in 9 jaar een lange en onwaarschijnlijke reis afgelegd. Om hier op het meest wanhopige moment van deze arme weduwe boven te komen drijven. Gods timing was perfect (altijd trouwens)! God gaf haar nieuwe hoop. En zegt de Bijbel niet dat hoop het anker is voor de ziel. En dat dat anker onwrikbaar vastzit in Gods hemelse heiligdom. Daar waar God woont. Dat geeft houvast, ook voor een eindeloze gelukzalige toekomst. Met Zijn hoop en nieuwe levenskracht kon die weduwe toen weer verder!

Dat geldt ook voor ons en jou. Laten wij opstaan en ons opnieuw richten op de onveranderlijke God. Terwijl hier op aarde alles schudt, is Zijn Koninkrijk onwankelbaar! Bij wie anders zouden wij die vaste onwrikbare hoop gaan halen dan bij Gods Zoon Jezus: de hoop op de heerlijkheid?!

Echt, ik meen het uit het diepst van mijn hart, er is volgens mij geen andere weg dan alleen die van Jezus. En zo las ik, hoop leidt tot geloof. Petrus was ook tot die conclusie gekomen toen Jezus Zijn discipelen vroeg of zij Hem ook niet wilden verlaten. Petrus antwoordde: “Heere, naar wie zullen wij (anders) heen gaan? U hebt woorden van eeuwig leven. En wij hebben geloofd en erkend dat U de Christus bent, de Zoon van de levende God.”

Hoop verloren? Mail mij: levendenstromendwater@gmail.com. Of bel of app op 06-51046981. Of kom een ‘bakkie doen’ op de komende Biestemerk in Genemuiden. Of op de weekmarkt van Staphorst.