Bilder was veel gericht op de eigen gemeente: ‘Heb me vooral burgervader gevoeld’

ZWARTEWATERLAND – “Eddy was uitermate kritisch op de Regio Zwolle. Eigenlijk op alles wat buiten de gemeentegrenzen was”, zegt Peter Snijders, de burgemeester van Zwolle. Tijdens de afscheidsraadsvergadering van Eddy Bilder blijkt wel dat hij zich de eerste burger van Zwartewaterland toonde, binnen en buiten de gemeente.

Een buitengewone burger is hij zeker. Niet in het minst om de erepenning, waarmee hij als vijfde ooit nu is onderscheiden. Raadslid Alfred Beens reikte hem die uit, namens de gemeenteraad waarvan Bilder bijna 15 jaar lang de voorzitter was.

Het is een tekenend moment. Eigenlijk hield Bilder helemaal niet van zijn afscheid en tot de zomer wilde hij er al helemaal niet over praten, onthulde wethouder Maarten Slingerland. Bilder zelf geeft dat ook grif toe.

“Er gingen de laatste dagen allerlei dingen stiekem en in het geheim. Daar hou ik helemaal niet van”, opent hij zijn afscheidsspeech. Zoals dat hij vrijdagmiddag naar huis gestuurd werd door zijn secretaresse. Toen die dat niet voor elkaar kreeg, werd de gemeentesecretaris ingezet.

“Tegen zoveel vrouwen kan ik niet op”, grapt Bilder. Eenmaal thuis hoorde hij nogal lawaai: de brandweer kwam hem ophalen om hem weer terug naar het gemeentehuis te brengen. Het noopt hem ertoe om een loftuiting te brengen aan zowel de brandweer als de andere hulpdiensten. “We zijn de overheid die je zelf vormgeeft.”

Bilder gaf daar ook kleur aan, blijkt uit de toespraak van commissaris van de koning Andries Heidema. “Alsof hij al zijn hele leven in Hasselt, Zwartsluis en Genemuiden heeft rondgelopen. Eigenlijk ben je een personificatie van deze unieke plattelandsgemeente.”

De verbondenheid die hij met de gemeente had, was ‘bijna vanzelfsprekendheid’, zegt Beens. “Het burgemeesterschap was jouw leven. Hier in Zwartewaterland zorgen we voor elkaar, als het even tegenzit. We groeten elkaar op straat. Wie Zwartewaterland niet kent, snapt niet hoe bijzonder dat is.”

Wat Bilder het meest gaat missen, dat is het contact met inwoners. Dat antwoordde hij direct op die vraag, volgens wethouder Maarten Slingerland. “Je was veel te vinden onder de inwoners, bij verenigingen en instellingen.”

Die nabijheid maakte van de coronatijd, in de speeches veelvuldig gememoreerd, ook een moeilijke tijd. “We hebben van dichtbij gezien hoe je worstelde met maatregelen die de overheid oplegde.”

Ook Beens weet zich dat te herinneren. “Je handelde soms bewust anders dan de landelijke lijn.” En de gemeente werd heel zwaar getroffen, merkt Bilder later op in zijn afscheidsspeech. Vaak vroeg hij zich af of het nog weer goedkwam. “Maar het is weer goedgekomen, kijk maar met hoeveel mensen we hier zijn.”

De moeite van Bilder met sommige regels openbaarde zich overigens niet alleen in coronatijd. Nog steeds kan hij niet altijd overweg met de regelgeving, geeft hij toe. “Er zijn allerlei wetten en regels bedacht door mensen die zelf nog nooit met hun poten in de modder hebben gestaan.”

En soms is zijn standpunt inderdaad afwijkend, zoals in de Regio Zwolle, beaamt hij de woorden van Snijders. “Ik was heel erg gericht op de eigen gemeente. Want ik heb me hier vooral burgervader gevoeld”, zegt hij.

Dat weet Heidema ook. Hij grijpt, net als veel anderen, even terug op de coronaperiode. “Je stond niet voor inwoners, maar er midden tussenin.” En dat was eigenlijk al die jaren zo. “Je had ruim 150 feestjes per jaar. Ben je dan een feestnummer?”

Bilder is zich daar niet van bewust. “Dat heeft niks met mij te maken”, legt hij uit. Al is zijn voorliefde voor gezelligheid niet onbekend. “Ik lust ze wel, maar ik weet altijd nog wat ik doe.”

En dat is soms anders dan verwacht. Zo was hij eigenlijk voorbestemd voor de aannemerij, maar werd hij burgemeester. “Soms hangt het leven van toevalligheden aan elkaar.”

Niet dat dat hem spijt. “Ik wens u als een dankbaar mens alle goeds toe voor de toekomst en bovenal Gods zegen.”