Inburgeren (deel 2): Hazelinotaart en vuurwerk in Zwartsluis

ZWARTSLUIS - Twee journalisten, twee woonplaatsen, een gemeente. Robert Jansma en ondergetekende gaan stuivertje wisselen. De collega van Genemuiden - en Zwartsluis Actueel verwisselt zijn woonplaats Zwartsluis voor Genemuiden en ik doe dat omgekeerd. Tijd om elkaar in te burgeren in de nieuwe woonplaats. Vandaag deel 2: hazelino en vuurwerk in Zwartsluis.

In mijn toekomstige woonplaats Zwartsluis staat Robert al op mij te wachten. We gaan naar bakker Roy Ekkelenkamp, die iets bijzonders voor ons in petto heeft. Iedereen in de Sluus blijkt zijn hazelinotaarten te kennen. Als deel van mijn inburgering ga ik zo’n taart zelf maken. En dat blijkt nog niet de meest makkelijke opgave. Er komt bij zo’n taart heel wat precisie kijken, laat dat nou op het gebied van handenarbeid niet mijn sterkste punt zijn.

Vandaar dat er voor mijn verbouwing best wel wat hulptroepen opgeroepen worden overigens, en daar kan Robert in zijn huis ook over meepraten. Het heeft ruim twee maanden geduurd voor we weer een nieuwe filmpje opnamen en zo gaat het eigenlijk ook met de verbouwingen in onze huizen. Inmiddels is wel duidelijk dat we nog niet voor de kerstdagen kunnen verhuizen.

Bij de bakker stappen we binnen om te zien hoe het daar in z’n werk gaat. Heerlijke geuren stijgen al op als de deur van de winkel opengaat, maar het echte werk vindt verder naar achteren plaats. Met een grote machine wordt het schuim voor de bodem gemixt. Iets verderop liggen de bodems al klaar.

Allereerst doet Ekkelenkamp een kleine test: wat zit er in een hazelino? Die opsomming gaat aardig goed, al zeg ik het zelf. Vervolgens laat hij zien hoe een hazelino gemaakt wordt, alvorens mij die eer te beurt valt. Het blijkt wel dat het bakkersvak een echte ambacht is. Vakmanschap, als je het mij vraagt. 

Het maken van zo’n hazelino gaat me redelijk goed af, maar het kost wel de nodige moeite. Toch slaag ik met een 8, vindt Ekkelenkamp. Die kan ik dan alweer mooi in m’n zak steken. 

Het is dan alweer tijd voor onderdeel twee, nadat we eerst een hazelino geproefd hebben. Verjaardag vieren in Zwartsluis gaat helemaal goedkomen, is mijn indruk. En als er wat te vieren valt in Zwartsluis, dan gaat dat nog weleens gepaard met vuurwerk. Een fenomeen dat in Genemuiden ook niet onbekend is.

Maar in Zwartsluis gaat dat soms een stapje verder. Dan hoeft er niet eens wat gevierd te worden om vuurwerk af te steken, lijkt het. De langdurige vuurwerkoverlast staat bij velen nog vers in het geheugen gegrift. Dat noopt Robert ertoe om mij in te wijden in de wereld van het vuurwerk.

En dat begint klein, met wat knalerwten en trektouwtjes die het hele jaar door verkrijgbaar zijn. Samen prutsen we er wat mee en daar blijft het wat mij betreft overigens ook bij. Het afsteken van cobra’s laat ik met alle liefde aan anderen over. En liefhebbers genoeg in Zwartsluis, is mijn indruk.

Al met al ben ik nu alvast een klein beetje ingeburgerd in Zwartsluis. Ik ben benieuwd wat er volgt, maar eerst neem ik Robert nog eens mee op sleeptouw in Genemuiden.

.